Het is schaakfeest in Wijk aan Zee, maar och arme, wat zijn die tegenstanders goed. Ook vandaag moeten we het weer doen met slechts 1½ uit 5. Halfjes voor Jan, Lourens en Richard, nederlagen voor Frank en mij.
Het was een rustdag in de grootmeestergroepen A en B. Ik blijf ze toch maar bij hun originele naam noemen, snap werkelijk niet dat al die wereldsterren dat zo maar geaccepteerd hebben. Een gemiddeld weekendtoernooi heeft wel een Masters en Challengers groep en daar spelen niet de klasbakken in die zij wel zijn. En bovendien de term Masters is in schaken juist bedoeld om de categorie onder de Grandmasters aan te duiden.
Van die vrije dag was in Het Hoge Duin niets te merken. Het was een ronde als alle andere. Honderdtachtig schakers in een grote zaal, soms iets te dicht op elkaar en de hele situatie werd zoals gewoonlijk prima geleid door een klein team toparbiters. Dat geeft me de gelegenheid of nog eens een ander lid van Het Spaarne te noemen, want de constante factor in dat team arbiters is Joost Jansen. Iedere dag schuift een andere assistent aan, maar Joost is er altijd. Ik denk wel eens, in zijn eentje zou hij het ook nog wel redden.
In mijn partij van vanmiddag was het vuurwerk op het bord. Zwart rokeerde kort, wit lang en dan weet je het wordt een race wie het initiatief neemt en houdt. Tot mijn teleurstelling moet ik vaststellen dat ik op het beslissende moment weer gigantisch geblunderd heb, al is deze blunder wel van een andere orde dan die in ronde 2. Ik schaam me ook niet zo zeer voor deze partij, maar wel voor de naïeve manier waarop ik de tegenaanval niet heb zien aankomen. Hoe gek het er ook uitziet, maar na zet 23 staat wit met de koning op a2, de loper op c1 en het paard op c3 redelijk veilig, terwijl ik nog dacht, een paar zetten en dan stort de hele boel in. Een tunnelvisie die de aandacht voor wat er over de h-lijn allemaal mogelijk was belemmerde en waarmee ik mezelf behoorlijk te schande zette.
