Vandaag noteerden we de eerste twee overwinningen. Richard en Frank wonnen hun derde partij en zij staan na 3 ronden op een keurige twee punten. Helaas waren er ook twee nederlagen, voor Jan en Lourens. Ik kwam zelf als laatste van de nul af door een remise. Wij drie staan nu nog maar op een schamel halfje; veel te repareren in de volgende zes ronden. Robert heeft zich wegens familie-omstandigheden moeten terugtrekken uit het toernooi.
Het Tata-toernooi kent dit jaar twee speellocaties, De Moriaan en Strandhotel Het Hoge Duin. Ik speel zelf in Het Hoge Duin en daar zie ik alleen Frank dagelijks. Het is er nog niet van gekomen om ook even in de Moriaan langs te gaan, dus de samenvatting van die uitslagen die ik hier iedere dag geef is puur scorebordjournalistiek. Wellicht kan ik de volgende ronde ook eens een partij van een van de clubgenoten laten zien.
Grappig, bij binnenkomst in Het Hoge Duin, nadat je eerst de klim hebt gemaakt naar … jawel … het hoge duin, bevind je je op de vierde verdieping, terwijl je voor de speelzaal op de tweede verdieping moet zijn. Dan denk je, de eerste drie verdiepingen zullen wel ondergronds zijn. Nee, je moet twee verdiepingen naar boven. Anders dan bij vrijwel alle andere gebouwen die ik ken nummeren ze hier de etages van boven (1) naar beneden (4). En hoe langer ik daar over nadenk, waarom vinden we dat eigenlijk zo vreemd?
Mijn tegenstandster van vandaag was een Belgische van beneden de taalgrens, ze is dus Franstalig. Ze had haar eerste twee partijen gewonnen. Na de spectaculaire partij van gisteren was ik vandaag van plan om eens wat minder avontuurlijk te spelen en terug te vallen op een van mijn betwistbare motto’s: de beste kans om te winnen is door niet op winst te spelen. Nou, daar komt dan ook wel eens een zouteloze partij uit en nadat we op zet 20 zetten begonnen te herhalen, keken we elkaar aan en kwamen we met een grote glimlach remise overeen.
