Op verzoek van heer Schilthuizen : “Nou Aad, daar zit wel een leuk stukje in voor de site”, zal ik mijn verliespartij tegen Piet Hein Koning van meedogenloos commentaar voorzien.
Prachtige schaaknaam trouwens, Piet Hein Koning, associaties met zeehelden en Donner liggen voor de hand. Ik had wit en spoedig verscheen een Weense variant op het bord met een wat ongebruikelijk thema. Druk op de e-lijn. Kan zwart de witte e-pion zonder risico winnen? In het Weens offert wit graag een stuk voor een sterke koningsaanval, maar dit keer liep het anders. Geconcentreerd spelend ging Piet Hein voor de lange rokade. Meer meegesleept door instinct dan geleid door een heldere blik val ik dan meestal aan op de vleugel, waar de vijandelijke koning mat zal gaan.. Zie hoe het gevecht zich ontwikkelde.
En wat heeft u hier nu van geleerd mijnheer de Bruijn (bij de coach op het matje en bij de psychiater op de sofa)?
Het is mijn karakter, ik kan hier niets aan doen, zo is het beestje, aan de andere kant van het bord zit ook iemand die denkt. Daarom is schaken zo verslavend.
Een kleine aanvulling naar aanleiding van de analyses na de partij en een nuance die ik gemist had in de vraag van Sander. Interessant zijn de mogelijke toreneindspelen. Het wel of niet verloren gaan van de ver opgerukte witte a-pion speelt een belangrijke rol.
Het heeft altijd iets ‘chiques’ of ‘ongenaakbaars’ (wie doet me wat) als je een verliespartij van jezelf van commentaar voorziet (in dit geval ook nog genadeloos) en openbaar maakt. En je hebt het vaker gedaan! Waar ik met mijn ‘stukjes’-opmerking op doelde was trouwens het toreneindspel dat had kunnen ontstaan na ruil van de lopers op de c-lijn, als ik het goed heb.