Voor de zekerheid stopte ik mijn blaffer toch maar bij me, want het was geen lekkere jongen met wie ik een beetje ging babbelen. Zelda, de rondborstige brunette die al jaren mijn afspraken regelt, keek een beetje bezorgd toen ik vertrok. Niet geheel onterecht, zoals later zou blijken, maar laat ik eerst vertellen met wie ik een gezellig onderonsje ging hebben.
Barry Buitenbeen was bij ons in de stad al enige tijd actief als regelaar van zaakjes die het daglicht minder goed verdroegen. En de eigenaar van een grote hotelketen aan de Strip beweerde dat hij last van hem begon te krijgen omdat Barry onder zijn vette duiven aan het schieten was.
Het ging er niet meteen om hem naar de eeuwige jachtvelden te sturen; inwinning van informatie werd aan mij toevertrouwd, om te zien of eventuele stappen tegen Buitenbeen genomen konden worden. We moesten gewoon meer van hem weten.
Ik heb de nodige ervaring met jongens van de vlakte. Meestal zijn ze door hun moeder verwaarloosd of door hun vader geslagen. Soms allebei. En als ze in het milieu opgeklommen zijn dan roken ze geen zenuwachtige sigaretjes meer, maar dikke sigaren.
Enfin, ik kon natuurlijk niet zomaar zijn kantoor binnenstappen en vragen: wat vreet jij allemaal uit Buitenbeen? Er zijn bepaalde mensen hier in de stad die een hekel aan je beginnen te krijgen!!
De kans was dan groot dat Barry van de weeromstuit een hekel aan mij kreeg, en daar schoot ik niks mee op. Er zou echter een zogenaamde deal op touw gezet worden… Ik ga er niet te veel over vertellen; noem het maar beroepsgeheim.
In Las Vegas gaat veel geld om. Daar lopen de mensen die iets te besteden hebben zich als lemmingen te pletter op de gokautomaten; ze laten zich plukken in de casino’s en betalen verder voor alles veel te veel. Laten ze dat vooral blijven doen; ze willen het; er is geen wet die het verbiedt. Maar er zijn ook een paar dingetjes die de wet wél verbiedt.
Barry Buitenbeen was er handig in geworden om die paar dingetjes te omzeilen. Dat deed hij niet alléén natuurlijk, het was bekend dat hij vriendjes had in het milieu. Vriendjes, die meestal te kennen gaven dat ze niet wisten wie Barry was. Ik had al een paar figuren gepeild namelijk, want ik hou er niet van om onbeslagen ten ijs te komen, maar de ontmoeting moest vandaag gaan plaatsvinden op de locatie die zijn secretaris aan de telefoon had bepaald. Het bleek buiten de stad te zijn op een nogal afgelegen adres. In mijn oude Oldsmobile reed ik er heen. Het bleek zo’n modernerige betonnen villa met veel glas en overhuivende terrassen.
Ik zette mijn vervoermiddel honderd meter verderop in de schaduw van een boom en stak een sigaret op. Ik nam de omgeving rustig in me op; hoe liepen de wegen hier…
Ik keek op mijn horloge; het was de afgesproken tijd. Ik mikte mijn brandende peuk uit het raampje en stapte uit. Bij zijn voordeur stond een man die naar mijn naam en bedoelingen vroeg. Uit mijn vriendelijke antwoord bleek dat het allemaal klopte; ik mocht dus naar binnen.
Barry bleek een nogal vadsige, zweterige, ongeschoren stinkerd, die er niettemin duidelijk aan gewend was de touwtjes in handen te hebben, getuige de korte knik die hij nodig had om twee van zijn paranymfen de kamer uit te sturen. Hij keurde mij aanvankelijk nauwelijks een blik waardig en bleef zitten lezen in een soort ligstoel. In een hoek van de kamer stond een tafel met een schaakbord, waarop de stukken in de beginstelling waren opgesteld. Met een kort gebaar beduidde hij me plaats te nemen op een krukje. Na enkele ogenblikken legde hij zijn lectuur terzijde en nam de moeite zijn blik op mij te richten. Ik zag nog juist dat hij had zitten lezen in “De avonturen van Beertje Paddington”. Ik kon mijn ogen niet geloven! Dat was ook míjn favoriete beertje!!
Was de wereld aan het veranderen? Criminelen lazen geen geïllustreerde kinderboeken toch? Had ik een paar ontwikkelingen gemist? Ik geef het niet graag toe, maar dit maakte me onzeker. Kreeg ik nou te maken met een harde gevaarlijke jongen, of met een scheefgegroeide gevoeligerd. Ik begon steeds minder zin in deze schnabbel te krijgen en voelde me niet helemaal op m’n gemak. Barry bleek het in de gaten te hebben. Hij zei: Jij bent toch zo’n speurdertje; met van die maniertjes die je van een televisieserie hebt afgekeken; zo’n dertien in een dozijn mannetje… Luister, ik raad je aan nu een veilig heenkomen te zoeken, voordat ik een slecht humeur krijg. Laat die bobbel onder je colbert maar hier achter. Dat is misschien wel een aardig speeltje voor een van mijn medewerkers. En dan: inrukken!!
Zelda was blij me heelhuids terug te zien. Ik vertelde haar dat ik het varkentje gewassen had en dat het uitschot weer als vanouds voor me gesidderd had. O! Sluwe vos van me!! zei ze en kwam bij me op schoot zitten. Het werd nog een gezellige middag.
Dark horse
