Voor de tweede dag op rij is een partij van mij vroegtijdig geëindigd doordat ik een remise-aanbod niet meende te kunnen weigeren. De stelling na zet 29 van wit was gelijkwaardig, met kansen en gevaren voor beide spelers en het had nog een heroïsch gevecht kunnen worden als we hadden doorgespeeld. Maar ik ben blij dat ik niet verloren heb, ervaar het remise-aanbod als een erkenning van mijn tegenstander dat hij van mij niet kan winnen, vind het alleen een beetje jammer dat we van deze partij het eindspel (in mijn belevenis de interessantste fase van een schaakpartij) niet gezien hebben.
Het probleem met remise aanbieden is dat het de hele dynamiek van een partij verandert. Tot het moment van het aanbod ben je gewoon allebei je beste beentje aan het voorzetten en vecht je om de winst, daarna (als je het aanbod zou hebben geweigerd) ben jij ineens degene van de twee die blijkbaar méér dan remise wil. Je zou dan eigenlijk gewoon moeten doorspelen alsof er geen remise-aanbod geweest is, maar psychologisch ben je in het nadeel omdat je bij iedere minder geslaagde zet het halfje dat je al had kunnen hebben op het spel zet. Dat laatste geldt natuurlijk ook voor degene die het remise-aanbod heeft gedaan, maar ja, díe heeft zijn kaarten al op tafel gelegd. Tevens voel je na het weigeren van het aanbod meer drang om (onverantwoorde) risico’s te nemen, want je wilt immers, en nu zeker, winnen. Ik ervaar het aanbieden van remise dan ook meer en meer als spelbederf!
Ik ben natuurlijk geen groentje, weet dat de spelregels het toestaan om remise aan te bieden en dat het één van de wapens is die we tot onze beschikking hebben, maar toch ben ik blij dat in de grootmeestergroepen dit jaar remise aanbieden vóór de veertigste zet niet meer is toegestaan. Het zou een verrijking zijn als die lijn ook naar de amateurtoernooien zou worden doorgetrokken.
Het blijft sowieso een vreemde regel. In welke andere sport kun je halverwege de wedstrijd nou zeggen, hé, we zijn allebei blij met een puntendeling, we houden ermee op en noteren dat we gelijk gespeeld hebben. Dan zou de term matchfixing vallen, schande!
Ik heb om die reden mezelf al een tijdje geleden voorgenomen om, uitgezonderd misschien soms eens in teamwedstrijden, nooit meer remise aan te bieden en daar heb ik me tot nu toe aan gehouden. Fase 2 wordt dat ik ook steeds vaker een remise-aanbod wil gaan weigeren. Dat heb ik intussen al een paar keer (en zonder spijt achteraf) gedaan, maar de situatie in de partij van vanmiddag vond ik daarvoor niet geschikt. Ik moet ook wel een beetje overleven in dit toptoernooi, hè.
Voor de statistiek nog even de resultaten van onze clubgenoten van vandaag: Lourens en Richard wonnen, Frank remise, Jan verloor.
Donderdag is een rustdag (maar er is wel clubavond in de Laan van Berlijn), vrijdag, zaterdag en zondag zijn de drie slotronden. Ik heb nu drie keer verloren, drie keer remise gespeeld, dus dit wordt nu drie keer ……… .
