De afgelopen drie dagen ben ik op de fiets naar het toernooi geweest. Bij droog en niet al te winderig weer is de fiets een heel comfortabel vervoermiddel. Vanuit Schalkwijk naar Wijk aan Zee is het ruim anderhalf uur fietsen, maar je moet er wel rekening mee houden dat de pont over het Noordzeekanaal maar eens in de twintig minuten vaart. Voor vandaag werd er regen verwacht (en dat kwam er ook), daarom heb ik de bus maar eens genomen. Bus 73 vertrekt zowat bij mij voor de deur en brengt me in 50 minuten rechtstreeks naar station Beverwijk. Van daaruit kun je met de 75 of 78 verder naar Wijk aan Zee, maar die lijnen sluiten hoogst zelden goed aan op de 73. Als je op tijd bent kun je ook gaan lopen en dat doe ik ook vaak. Wat opvalt als je met de bus over de snelweg en door de Velsertunnel gaat is dat de afstand ineens veel groter lijkt dan wanneer je fietst. Echt naast de deur is de locatie niet, maar overdag is het allemaal goed te doen. Nog eens kijken hoe we het gaan doen als we volgende maand op een dinsdagavond met Het Spaarne N3 de uitwedstrijd tegen Het Paard van Ree spelen.
Vandaag wist Frank Sala (groep 8B) weer eens te winnen en speelde Richard Breurkes (6F) voor de vierde keer remise. Zij staan beiden nu op 3 punten (uit 5) en spelen dus een prima toernooi. In de hogere groepen noteerden we voor Jan Vreeburg (3C) en Lourens Willemsen (4C) een derde nul. Net als voor mijzelf (7C) bestaat de schamele oogst tot nu toe voor ons alle drie uit twee remises.
Die tweede remise boekte ik vandaag tegen de enige jeugdspeler in mijn groep, de 12-jarige Max Cloosterman uit Nijmegen. Na wat me gisteren was overkomen was ik extra gemotiveerd om weer eens een solide partij te spelen, maar toch kon ik niet voorkomen dat mijn koningsstelling zwaar onder vuur kwam te liggen. Door nauwkeurig te verdedigen wist ik net overeind te blijven, maar dat kostte me een hoop bedenktijd. Toch had mijn tegenstander blijkbaar ook niet meer zo’n fudicie in zijn aanvalskansen, want met nog 12 minuten op mijn klok (en 16 zetten te spelen tot de eerste tijdcontrole) en meer dan een uur voor hemzelf bood hij plotseling remise aan. Ik heb daar nog even drie minuten serieus over nagedacht, maar ik wist eigenlijk al dat ik dat ging accepteren. Tel je zegeningen.
Leuk Bert, zo’n schaakdagboek uit Wijk aan Zee. Je commentaar vind ik ook fris. Eerlijk in wat je gedacht hebt tijdens de partij, met fouten en al, zonder wezenloze engine-varianten. Tijdens het naspelen zat ik mee te denken, joh je moet dat spelen, vooral in de Franse partijen…