Het was gisteren rapidavond. Twintig deelnemers, veel van de bekende namen, maar ook wat nieuwe gezichten. We speelden 5 ronden, met 15 minuten bedenktijd. Geen toegevoegde tijd per zet, dus dat betekende soms bloedstollende tijdnoodduels en het bijbehorende gebeuk op de klokken. De sfeer bleef vriendschappelijk. Toen alle rook was opgetrokken zagen we de einduitslag:

1. Paul Ruber 4½

2. Paul Neering en Keimpe Knijft 4

4. Bré de Roo 3½

5. Jeroen Loos, Paul Mathot, Abdul Akkad en Alex Bogicevic 3

9. Bert Bergshoeff, Marco Deurloo, Henk Post en Joris van Leeuwen 2½

13. Robert Balm, Lars Veltman en Joël van der Horst 2

16. Frank Sala en Ted Bijvoets 1½

18. Casper de Koning en Youssef Ibrahim 1

20. Sinan Saritas 0

Afgelopen donderdag ging de eerste NHSB-competitieronde na Tata weer van start. Ons eerste team speelde thuis tegen Vredeburg, een team waar we de laatste jaren wel vaker tegen gespeeld hebben. Ze worden door de tijd heen steeds wat sterker en dat was ook deze keer te merken. Ondanks een overwinning op bord 5 van invaller Jan Vos gingen we er vrij hard af (2-4) en zo komt in wat een rimpelloos seizoen leek te worden plotseling de degradatiezone toch weer in zicht. Even in de beugels nog voor de laatste wedstrijden!

Intern was de opkomst ook ineens weer veel hoger en zo hadden we een mooie volle speelzaal. Part-time lid Roland liet tegen Paul R opnieuw zien potentieel bij de top van onze club te behoren (remise), Paul M en Keimpe kwamen na een verwoed gevecht ook tot datzelfde resultaat, Sybe en Pim spijkerden hun klassement wat bij met fraaie zeges en Peter en Wim E deelden het punt.

Frank S en ik speelden tegen twee van de nieuwkomers. In mijn partij tegen Lars kwam ik zwaar in de problemen door een gecombineerde aanval waarbij hij al zijn stukken goed gebruikte. Na heel veel verwikkelingen lukte het me om in een toreneindspel te belanden waarin mijn ene vrijpion de doorslag gaf. Lars heeft op chess.com een rating van 1000, maar ik zeg jullie wat, die is keihard op weg naar 1500, misschien wel 1700.

Frank S speelde tegen Joris en van Joris ontving ik het volgende uitgebreide verslag van die partij. Leuk! Dat zouden best meer mensen mogen doen.

In het verslag van vorige week eindigde het oefenpotje dat ik toonde met opgave in een stelling die helemaal niet verloren bleek te zijn. Ik schaam me eigenlijk nog steeds dat ik dat op dat moment zelf niet zag, maar ik troost me met de gedachte dat we toen toch wel wat publiek hadden, waarvan ook niemand zei “dit is helemaal niet verloren”.

Wat in elk geval een goede les is, geef nooit zo maar op! Ook al denk je dat je verloren staat, laat die zetten eerst nog maar even op het bord komen, misschien gaat het wel anders dan je dacht en het ergste dat je kan overkomen is dat je inderdaad verliest.

Anderzijds wil je ook niet de reputatie krijgen dat je de speler bent die altijd maar doorspeelt in stellingen die totaal hopeloos zijn, dus je moet dat niet overdrijven. Je verdient ook respect als je je nederlaag op tijd erkent.

Toevallig ging de discussie deze donderdag daar ook weer over na de partij tussen Rykle (wit) en één van onze aspirant-leden Joris (zwart). Na de 33e zet van zwart (pion van e5 naar e4) stond de volgende stelling op het bord:

Hier gaf Rykle op.

Ik denk terecht (twee pionnen achter in een stelling met lopers van ongelijke kleur is meestal te veel), maar zelf zou ik toch nog wel even doorgespeeld hebben.

Wat vinden jullie?