Vandaag noteerden we de eerste twee overwinningen. Richard en Frank wonnen hun derde partij en zij staan na 3 ronden op een keurige twee punten. Helaas waren er ook twee nederlagen, voor Jan en Lourens. Ik kwam zelf als laatste van de nul af door een remise. Wij drie staan nu nog maar op een schamel halfje; veel te repareren in de volgende zes ronden. Robert heeft zich wegens familie-omstandigheden moeten terugtrekken uit het toernooi.

Het Tata-toernooi kent dit jaar twee speellocaties, De Moriaan en Strandhotel Het Hoge Duin. Ik speel zelf in Het Hoge Duin en daar zie ik alleen Frank dagelijks. Het is er nog niet van gekomen om ook even in de Moriaan langs te gaan, dus de samenvatting van die uitslagen die ik hier iedere dag geef is puur scorebordjournalistiek. Wellicht kan ik de volgende ronde ook eens een partij van een van de clubgenoten laten zien.

Grappig, bij binnenkomst in Het Hoge Duin, nadat je eerst de klim hebt gemaakt naar … jawel … het hoge duin, bevind je je op de vierde verdieping, terwijl je voor de speelzaal op de tweede verdieping moet zijn. Dan denk je, de eerste drie verdiepingen zullen wel ondergronds zijn. Nee, je moet twee verdiepingen naar boven. Anders dan bij vrijwel alle andere gebouwen die ik ken nummeren ze hier de etages van boven (1) naar beneden (4). En hoe langer ik daar over nadenk, waarom vinden we dat eigenlijk zo vreemd?

Mijn tegenstandster van vandaag was een Belgische van beneden de taalgrens, ze is dus Franstalig. Ze had haar eerste twee partijen gewonnen. Na de spectaculaire partij van gisteren was ik vandaag van plan om eens wat minder avontuurlijk te spelen en terug te vallen op een van mijn betwistbare motto’s: de beste kans om te winnen is door niet op winst te spelen. Nou, daar komt dan ook wel eens een zouteloze partij uit en nadat we op zet 20 zetten begonnen te herhalen, keken we elkaar aan en kwamen we met een grote glimlach remise overeen.

Twee weken geleden is Jaap Loos overleden, mijn clubgenoot bij De Raadsheer in Amsterdam. Jaap was van geboortejaar 1937, maar dat weerhield hem er niet van om een van de meest trouwe bezoekers van de clubavond te zijn. Voordat hij zich aansloot bij De Raadsheer was hij lid van ODI uit Badhoevedorp, waar hij de clubgenoot was van Paul Neering en dat verklaart waarom Paul Jeroen Loos (geen familie) vaak Jaap noemde. Ik heb in de loop der tijd zeker 10 à 15 partijen met Jaap gespeeld en ik denk dat we ongeveer gelijkwaardig waren, maar ik ga dit verhaal niet bederven met feiten. Jaap was ook mijn teammaat in het derde team en vaak gingen we na uitwedstrijden in de Pijp, de Bijlmer of Zuid samen met het openbaar vervoer terug naar het Centraal Station. Van daaruit wist hij de weg naar zijn huis in Amsterdam-Noord wel, maar elders in de stad was hij niet zeker of hij in het donker de juiste tram, bus of metro kon vinden. In december kregen we bericht dat hij was getroffen door een beroerte, een maand later werd een longontsteking daar overheen hem fataal. Een In Memoriam is te lezen op de site van Schaakvereniging De Raadsheer (even wachten tot de startpagina geladen is, dan lees je meteen het bericht).

Op dag 2 van de tienkampen waren onze resultaten iets beter dan gisteren. Richard en Frank speelden opnieuw remise. Jan en Lourens behaalden hun eerste halfje. Robert en ik moesten een tweede nul incasseren. De uitslagen zijn nog niet geweldig, maar we blijven optimistisch: er zijn nog 7 ronden te spelen, alles is nog mogelijk.

Waarom vertelde ik dat hele verhaal over Jaap Loos? Als je tegen hem speelde wenste hij je vooraf altijd een “interessante partij” toe. Ik ben erg trots op mijn partij van vanmiddag. Ik ga niet beweren dat ik hem speelde in Jaaps stijl, maar hij zou er zeker van genoten hebben: aanvallend, verrassend en met risico, kortom een zeer interessante partij. Helaas eindigde het met een fatale en onnodige blunder van mijn kant en ook dat gebeurde Jaap nog wel eens.

Op weg naar huis bedacht ik dat de term “unforced error” wel heel erg van toepassing is op die laatste zet van me. In tennisverslagen lees je die term zo vaak en naar mijn eigenwijze mening meestal onterecht. Als aan het eind van een slagenwisseling een van de tennissers de bal uit slaat noemen ze dat een unforced error, terwijl het volgens mij juist een forced error is: de tegenstander speelt de bal steeds scherper en iedere keer lukt het je nog om de bal binnen de lijnen te houden, maar op een keer niet meer. Tuurlijk, ze slaan ook wel eens totaal onnodig de bal uit, maar meestal is het forced. Ik ben geen tennisser, dus laat ik mijn mond maar houden. Ik kan wel een beetje schaken en dit was echt totaal onnodig. Jammer, goed slapen, morgen weer een kans.

Vlak na de jaarwisseling heerst er januaritis bij veel schakers. De feestdagen zitten erop en de dagen zijn koud en soms ook nat. Niemand vond het erg dat de KNSB- en Kennemer Open-ronde van 10 januari niet doorging, één clubavond moest ook geschrapt worden en nog hadden we donderdag slechts een karige zes partijen op de clubavond.

Wat schakers wel bezig houdt is het Tata Steel toernooi in Wijk aan Zee, maar ze kiezen vaak voor het comfort om het thuis achter de PC te volgen in plaats van er zelf heen te gaan. Dat geldt natuurlijk niet voor degenen die zelf meespelen. In de weekend- en dagvierkampen kwamen de afgelopen week al vijf clubgenoten in actie, met wisselend succes (Richard Duijn 1½ uit 3 (in groep 2H weekend), Henk Post 2 uit 3 (8V weekend), Frans Arp 1 uit 3 (3C dag), Leo Littel 1½ uit 3 (6O dag) en Wim Eiselin 1 uit 3 (8F dag)). Vandaag begonnen Jan Vreeburg, Lourens Willemsen, Richard Breurkes, Robert Balm, Frank Sala en ik aan de tienkampen.

Het was niet een te beste dag voor ons. Richard en Frank scoorden een halfje, de andere vier verloren. Maar het toernooi duurt nog 8 ronden, alle kansen nog voor betere uitslagen.

Ik speelde tegen een Koreaanse tegenstander. Volgens zijn naambordje inwoner van Seoul. Ik vroeg aan hem of hij daar inderdaad woont, want vaak blijkt dan dat ze voor werk of studie langere tijd in Nederland verblijven. Maar hij was inderdaad twee dagen pas overgevlogen. Hij is een schaakenthousiasteling en wilde graag eens aan dit beroemde toernooi meedoen. Pff, en dat speelt dan in groep 7!

Onze partij verliep roestig voor mij, maar ergens rond zet 27 was ik toch helemaal niet ontevreden over de stelling. Ik schatte de kracht van de opstormende pionnen op de b- en c-lijn echter helaas niet goed in, dat kostte me een stuk en uiteindelijk ook de partij.

In het eerste verslag tot en met ronde 3 bleef de grote vraag hangen, kunnen de successen na 2½ of 2 uit 3, worden voortgezet?

Hoe ging het verder met het epos?

Om zakelijk te blijven, de 4e ronde in Hillegom bracht helaas een nederlaag voor Leo Littel tegen Peter Pijpers(oud-winnaar). Bert speelde een ultrakorte remise en Richard Breurkes had een bye.

Ik kwam gelijk met Pijpers  (3½ uit 4), door een overwinning op Michiel Lowie. Hij had de pech dat ik, het door hem voorbereide gambiet, zelf gespeeld heb in blitzpartijen en ook wel eens gekeken heb naar het wat neerbuigende commentaar van bekende grootmeesters “O no more Stafford”.

Ronde 5.

Leo speelde een wat benauwde remise tegen Hennie van Eeuwijk en Bert won en speelde zich weer in de top, Richard had een bye

Deze ronde kwam bij mij ook de man met de hamer langs, in de persoon van Peter Pijpers. Zijn beoordeling van de stelling in het volgende fragment was veel beter.

In ronde 6 werden drie van de vier helden flink afgeschminkt, zwaard en harnas gingen verloren. Er zijn enkele beelden bewaard gebleven.

Alleen musketier Richard Breurkes bleef overeind in een scherpe moedige partij na flink verloren te hebben gestaan..

De 7e en laatste ronde.

Richard bleef zijn stijl getrouw, maar verloor deze keer. Bert voorzag zijn verliespartij van sportief commentaar.

Het kon natuurlijk niet uitblijven dat heer Littel en ik de laatste ronde tegen elkaar werden ingedeeld.

Leo verraste mij met 1.e4 en de Winawer, jeugdsentiment uit de tijd dat hij in  de Haagse Schaakbond speelde. En wie speelde toen ook in Den Haag en dat 50 jaar geleden? In het middenspel stond Leo verloren, daarna gewonnen maar aan het eind had hij geen tijd meer voor een koningswandeling uit het schaak. Remise en jonge jenever dus. Geen prijzengeld.

Na het voorspoedige begin in het toernooi had ik op iets meer gerekend, maar ja dan moet je ook remise kunnen maken tegen de sterkere spelers.

Volgend jaar hoop ik op wat meer clubgenoten in het toernooi. Cok Ippel verdient dat en je kan gewoon kampioen worden.

Peter Pijpers werd overtuigend winnaar met 6 uit 7 door in de laatste ronde ook de sterke Willem Hensbergen te verslaan. Alle partijen van groep A en B met rondeverslagen zijn op de site van De Uil te vinden.

De eerste tien van groep A en B:

 

Verslag: Aad de Bruijn.

 

 

In november en december wordt op zes vrijdagavonden en een zaterdagmiddag het Open Kampioenschap van Hillegom gespeeld in Eetcafé Zomerzorg.

Dit jaar is het wat zwakker bezet en ook het aantal leden van onze club dat meedoet valt wat tegen. Colleen Otten, Sander Schilthuizen en Frans Arp, om een paar namen te noemen, hebben ooit meegedaan, maar dit jaar moet het van Leo Littel en mij in de A-groep en Bert Bergshoeff en Richard Breurkes in de B-groep komen. De strijd is open en er zijn al enkele verrassende uitslagen genoteerd.

De derde ronde is gespeeld en wij doen het goed. Het dubbellid  van Het Spaarne, Richard Breurkes, speelde in de 3e ronde deze woeste en inspirerende aanvalspartij. Ik heb  commentaar toegevoegd.

Bert Bergshoeff doet ook al heel lang mee. (Hoeveel jaar Bert?)

Zijn partij, die hem op 2½ uit 3 brengt:

En dan komen we bij Leo Littel. Onze nachtelijke wandelingen door verlaten Hillegom terug naar het nog verlatener station, om diep in de zaterdagochtend thuis te komen, ik in Haarlem, hij nog verder in Amsterdam zullen we maar legendarisch noemen. Hij nestelt zich met twee winstpartijen in ronde 2 en 3 (+ bye in de eerste ronde) in de top. Dit is zijn partij tegen Martin Zegstroo, een oude bekende van Leo.

Ach, we zijn nog niet op de helft, er staan sterke spelers onder ons  en eerste gewin is kattengespin, maar het vertoonde spel geeft hoop op een hoge klassering.

Mijn partij uit ronde 2. Na een overwinning in ronde 3 sta ik ook op 2½ punt.

 

Een verslag van de rest van het toernooi en hoe het na deze cliffhanger verder met de helden gaat, zal volgen.

Aad de Bruijn.