Omdat Opa De Jager vandaag honderd is geworden gaan wij, zijn kinderen, zijn kleinkinderen en zijn achterkleinkinderen hem verrassen met een prachtig cadeau. Wij zijn met een flink gezelschap, want ook de aangetrouwde familie is uiteraard van de partij, alsook enkele neven en nichten. Met een kleine zestig man zitten wij vol verwachting op het terras van uitbaterij “De Ronde”, een uitspanning ergens halverwege de Haarlemmermeer, waar tafeltjes en stoeltjes op grind plaats bieden aan ons opgetogen gezelschap.
We zijn hier neergestreken omdat we weten dat Opa hier straks langs zal komen. Hij is dan aan zijn dagelijkse ronde bezig op de racefiets; een gewoonte die hij al zo’n vijftig jaar heeft, en die hem op verjaardagen veel bewondering doet oogsten. Een mild septemberzonnetje beschijnt de mussen, die zich ijverig over de restjes appeltaart ontfermen.
Opa volgt een vast parcours; daar wijkt hij niet vanaf. Ondanks zijn gevorderde leeftijd legt hij de 25 km nog steeds binnen het uur af. Huisvrouwen stemmen hun dagritme op hem af: O! Is opa al langs geweest, dan moet ik de kinderen van school halen! Hij is een bekende figuur in de Haarlemmermeerpolder; een soort werelderfgoed in het klein.
Het geroezemoes op het terras valt plotseling stil, want de nasale stem van neef Ab heeft luid te kennen gegeven: “Daar komt ie an hoor!” Allen begeven zich nu lacherig naar het fietspad, dat langs de uitspanning loopt. In de verte is inderdaad een stip waarneembaar die dichterbij komt.
Het nu komende scenario is goed doorgesproken: een wankele grijsaard wordt naar voren geleid, gesteund door enkele tienermeiden. Het is de oudste zoon van Opa, die straks het cadeau mag overhandigen. Dat is een fonkelnieuwe racefiets, voorzien van alle moderne snufjes, die nu plechtig naar voren wordt gerold. De familie heeft flink in de buidel getast voor dit gedenkwaardige moment.
Maar als het stipje naderbij komt begint het gaandeweg steeds minder op Opa te lijken. Het blijkt een man op een zwarte herenfiets met een paar hengels en een leefnet die uit zijn zijtassen steken. In het voorbijgaan neemt hij ons gezelschap met een puzzelende blik op, “ook goedemorgen” mompelend. Neef Ab kijkt een beetje moeilijk en zegt, na een blik op z’n horloge geworpen te hebben, in het algemeen: “Hij had hier al moeten zijn.”
Maar kort daarna breekt het spannende moment toch aan. Opa de Jager komt met een flink gangetje aangereden op zijn Gazelle Champion Mondiale, dat onverwoestbaar stuk ijzer dat voor de eeuwigheid gemaakt lijkt, maar nu toch eindelijk plaats gaat maken voor zijn opvolger: de FACTOR, waarop ook Mathieu van der Poel zijn triomfen viert.
De pater familias heeft ons in de gaten gekregen en mindert vaart. Op anderhalve meter afstand van de groep komt zijn tengere gestalte tot stilstand. Hijgend haalt hij een boerenbonte zakdoek tevoorschijn vanuit de achterzak van zijn wielershirt en veegt zich de bezwete slapen af.
Iedereen roept om het hardst “Wel gefeliciteerd Opa!!” waarna op een teken het ”lang zal hij leven” wordt ingezet.
Na de overhandiging van het cadeau is Opa zichtbaar ontroerd, want met schorre stem brengt hij uit: “Wat heerlijk en prachtig allemaal. Dank jullie wel! En wat komt het goed uit, want ik heb me zojuist ingeschreven voor het WK voor honderdjarigen dat volgende maand in België gehouden wordt. Nu kan ik eindelijk doorstoten naar de top!”
Dark Horse